|
||||||||||||||||||||||||||
يه مرده … ديگه برنميگرده!
امروز يه جوك خيلي كوتاه، امّا توپ توپ واسه ماماني و پدر تعريف كردم كه خيلي حال كردند! گفتم: اينجا هم بگم تا شما هم بينصيب نمونيد: خداييش بامزه بود، نه؟ … ميگم! نكنه اين دو تا واسه دلخوشكونك من به جوكم اين همه خنديدند؟! پيام ويژه به خاله هاله در لندن: قدم نورسيده … هنوز نيومده مبارك! تا حالا خودت رو جاي مامان گذاشتي؟!
شب، داخلي، ۸ بعدازظهر شنبه، ۱۵ ديماه ۸۶ ماجراهاي يك روز برفي
امروز (۱۲ دي ماه ۸۶) برف مياومد، چه برفي … خوشگل، بلوري و از هميشه سفيدتر … اونقدر كه تصميم گرفتم يه برفبازي درست و درمون بكنم و به كمك مامان و پدر يه آدم برفي هم بسازم … جاي شما خالي! مدرسه هم تعطيل بود و حسابي كيف كردم … البته خداي ناكرده فكر نكنيد من از شنيدن خبر تعطيلي مدارس شيفت بعدازظهر امروز در كرج خوشحال شدم! نه، اصلاً … و ابداً هم بعد از شنيدن اين خبر بد! يك متر بالا نپريدم و نگفتم: جونمي جون!!
مؤخره: اروند در آب!تقديم به طرفداران خودم!
روز ؛ داخلي ؛ آشپزخانه! من چه جوري ، رو بچهام اسم بذارم؟! دوشنبه هفته پيش داشتيم با مامان از آموزشگاه موسيقي سارنگ برميگشتيم و من سعي ميكردم به هر زحمتي كه هست تابلوي مغازهها رو بخونم و درس روخوني رو تمرين كنم … يه دفعهاي آقاي رانندهي آژانس رو كرد به مامان و گفت: معلومه كه اين آقا پسر شما هم خودش خيلي به يادگرفتن علاقه داره و هم معلم خيلي خوبي داره كه او را اينچنين به يادگرفتن مشتاق كرده … بعدش هم ادامه داد كه خودش معلم دبيرستان است، ولي اونقدر كه كار با بچههارو دوست داره، دوباره شده معلم بچههاي كلاس اوّل راهنمايي، چون خيلي صفا دارند و بيشتر از بقيه هنوز حال و هواي دبستان رو حفظ كردهاند. صبح جمعه (۱۶ آذرماه ۱۳۸۶)، برابر با روز جهاني كودك و تلويزيون (هنگام صرف صبحانه): نتيجهگيري مثبت: *** اينكه يك معلم مملكت (كه هم سابقه تدريس در دوره دبيرستان و هم راهنمايي رو داره) نداند كه كلمهي اصيل و كهن «اروند» كه قدمتي سه هزارساله در تاريخ و فرهنگ ادب پارسي دارد، عربي است يا فارسي؟! خود نشان ميدهد كه متأسفانه نظام آموزش و پرورش ما با چه لكنتهاي دردآوري در حوزهي آموزشي خود مواجه است. هر چند كه ميدانم فشار اقتصادي و مجبور بودن به انجام كار دوّم و سوّم، ديگر مجالي به بازآموزي و خودپالايي به اغلب آموزگاران شريف كشور نميدهد. روزهايمان را نفروشيم!
تق تق تق تق بر در زد نميدانم چند نفر از مخاطبين اين سطور، فرزند كلاس اوّلي دارند و مثل من و همسرم شاهد خواندن اين شعر زيباي مصطفي رحماندوست عزيز، از دهان شيرين فرزند دلبندشان بودهاند … فقط ميتوانم بگويم: حاضرم بارها و بارها شنوندهي اين شعر ساده با صدا و لحجهي منحصربهفرد اروند باشم … چقدر آرامشبخش است و چه اندازه خستگي يك روز كاري فشرده را از تن به در ميكند و دوباره يادمان مياندازد كه «او» چقدر به ما لطف دارد كه چنين سرمايه و موهبتي را ارزانيمان داشته؛ ثروت گرانسنگي كه همهي ابرالماسهاي همهي گنجينههاي همهي بانكهاي همه كشورهاي همهي قارههاي جهان هم نميتوانند ياراي برابري با ارزشش را در نزد ما بدست آورند.
ياد جملهاي از سقراط افتادم كه در واپسين دم حيات، آرزو داشت آن را بر روي بلندترين بناي آتن و خطاب به يونانيان غفلتزده كه مرگش را انتظار ميكشيدند، فرياد زند. آن آرزو كه هيچوقت تحقق نيافت، اين بود: «اي دوستان! چرا با اين حرص و ولع، بهترين و عزيزترين سالهاي زندگي خود را به جمع ثروت و سيم و طلا ميگذارنيد، درحالي كه آنگونه كه بايد و شايد در تعليم و تربيت اطفالتان كه مجبور خواهيد شد ثروت خود را براي آنها باقي گذاريد، همت نميكنيد (برگرفته از: در ضرورت تعليم و تربيت، دانشگاه تربيت معلم، چاپ ۱۳۵۲)»؟! روزهايمان را نفروشيم … روزهاي با اروند و يلدا و … بودن را … جام باز! اروند يك دفترچه دارد كه آن را من و همسرم بسيار دوست داريم. در اين دفترچه - كه البته ميتواند شبيه ميليونها دفترچهي جيبي ديگر باشد - اتفاق فرخندهاي را هر از چندگاه شاهد هستيم! درحقيقت، اين دفترچهي يادداشت پسري است هفت ساله كه هنوز سواد خواندن و نوشتن را فرانگرفته، اما مجبور است بسياري از سفارشها و دستورات معلم عزيزش را در آن به ثبت رساند تا فراموشش نشود! مثلاً وقتي خانم حاتمي (معلم اروند) از بچهها ميخواهد كه براي روز بعد با خود سيب و سنگ بياورند، اروند نقاشي سيب و سنگ را در دفترچهي خود ميكشد و يا وقتي كه از آنها ميخواهد كه ناخنهاي دستشان را كوتاه كنند، او چنين فرمان آموزگار را به تصوير ميكشد: قدر حضور آدمكوچيكها را در بين خود بدانيم … درسي كه تماشاگران كاوازاكي به ما دادند!«ثروت حقيقي يك ملت، در ذخيرهي طلا و نقرهي او نيست، بلكه در توان يادگيري او، در بصيرت او و در درستكاري فرزندان اوست.» چندي پيش، يعني در آخرين جمعهي تابستان ۸۶ به اتفاق اروند، راهي ورزشگاه شهيد دكتر شريعتي كرج شديم تا در پاسخ به اشتياق او، بتواند پيش از بازگشايي مدارس، مسابقهي فوتبالي را از نزديك ببيند. يكي از مشاهدات اروند – كه ظاهراً برايش حيرتآور بود - نحوهي تخمه خوردن تماشاچيهاي عزيز فوتبال بود كه بدون هيچ ملاحظهاي، پوست تخمههاي خويش را بر روي همان سكوهايي كه نشسته بودند، ميريختند! امروز، ۲۳ مهرماه ۱۳۸۶ است و بيش از ۱۴ هزار وبلاگنويس از اغلب مليتهاي جهان در حركتي خودجوش و غيردولتي تصميم گرفتهاند تا از محيط زيست بنويسند؛ دريغم آمد تا در دفتر مجازي اروند، به اين بهانه اثري به يادگار نماند …
من كه هنوز چيزي ياد نگرفتم!
اين يكي دو هفته خيلي براي من روزهاي مهمي بوده و البته طبيعتاً چون براي اروند روزهاي مهمي بوده، ميتونه مهمترين رويداد خونوادهي كوچيك من هم به حساب بياد! راستش مراسم جالبي هم براي روز اول تدارك ديده بودند … اولاً چون همزمان با سالگرد حملهي عراق به ايران بود، بچههارو به ياد آن روزها انداختند … بعدش چند تا مدرسه پسرونه ودخترونه رو انتخاب كرده و بردند در مصلي كرج تا در آنجا به صورت مستقيم و با حضور امام جمعه و نمايندگان شهر كرج آغاز سال تحصيلي را براي كلاس اوليها جشن بگيرند؛ اونهم در مراسمي كه به طور مستقيم از راديو كرج پخش ميشد. قسمت خوبتر ماجرا اين بود كه براي بار دوّم از زير قرآني كه امام جمعه دستش گرفته بود، رد شديم (بار اول هنگام خروج از خونه و توسط مامان بود) و در ضمن يك راديو خوشگل هم به من هديه دادند كه من هم اونو فردا صبحش دادم به پدر و بهش گفتم: اين اولين چيزي بود كه خودم تهيه كرده بودم و ميخوام اونو به شما هديه بدم! خلاصه اينكه روزهاي آغازين مدرسه براي من خيلي خوب گذشت، بخصوص كه با برخي از دوستام مثل مهيار كه از قبل ميشناختمش تو يك كلاس افتاديم. معلم من، خانوم حاتمي نيز خيلي معلم دوستداشتني و مهربوني هست و اطلاعات خوبي داره! ولي روز دوّم به من گفت: اروند: امروز يه خورده شيطونتر از ديروز شديها! آخه بچهها از من در بارهي جديدترين سيديها و كارتونهايي كه ديده بودم سؤال ميكردند و من هم مجبور بودم كل داستان رو براشون تو كلاس تعريف كنم ديگه!! راستي! شب قبلش هم (۳۰ شهريور ۸۶) براي اوّلين بار به اتفاق پدر به ديدن يك مسابقه فوتبال واقعي بين دو تيم سايپا و استقلال اهواز در ورزشگاه دكتر شريعتي كرج رفتم كه خيلي برام جالب بود. فقط حيف كه تيم علي دايي برنده نشد! تازه اصلاً نفهميدم كه چرا طرفدارهاي استقلال اهواز پس از زدن گل به سايپا در همون دقيقه اول، مدام شعار ميدادند: دايي بايد برقصه … دايي بايد برقصه! آخه وقتي يك تيمي عقب افتاده، مگه مربياش ميتونه برقصه؟!! راستي! ممنون كه تولدم را يادتون بود و تبريك گفتيد (بخصوص باباي عزيز فردا كه انگار مثل پدر ديگه وقت وبلاگنويسي نداره!)… و دست آخر اين كه جمعه پيش به اتفاق پدر و دايي علي دو دور در پيست دوچرخهسواري چيتگر، دوچرخه رونديم (حدود ۱۰ كيلومتر) و بعد قيافهام اينجوري شد!! يه آقا چوپانه با بع بع اي هاش!
و سرانجام نخستين اثر مكتوب و مصور اروند درويش بر جريدهي عالم به ثبت رسيد و مورد تحسين پدر و مادر و البته استاد مهربون و معلمهاي عزيز نقاشياش قرار گرفت.
پس اين شما و اين داستان زيبا و كاملاً اخلاقي «يه آقا چوپانه با بع بع اي هاش» كه در شانزدهم شهريورماه ۱۳۸۶ در شش صفحه توسط او به رشته تحرير درآمد؛ داستاني كه هم نويسنده و هم تصويرگرش بود!
يكي بود، يكي نبود؛ زير گنبد كبود هيچكس نبود … يه روز يه آقا چوپانه بود با بع بع اي هاش كه داشت گلهداري ميكرد.
يه روز يه دونه از بع بع اي ها ناراحت شده بود، اين بع بع اي ما از گله و آقا چوپانه فرار كرد …
يه هو، بع بع اي ما كه داشت ميرفت، يه درختي بود كه پشت اون يه آقا گرگه بود …
آقا گرگه يواشكي ميخواست بع بع اي ما را بخوره كه يه دفعهاي سر و كلهي آقا چوپان ما پيداش شد و گرگه ما رو ترسوند و گرگ ما فرار كرد …
ديگه بع بع اي قصه ما متوجه اشتباهش شد كه نبايد از گله جدا بشه …
پيوست: تو اين مدتي كه نبودم، چيزها ديدم در روي زمين! مثلاً سي دياي ديدم اندازهي خودم در ابيانه؛ گاوي ديدم مرده و پوسيده! عمو كوثر مهربون رو در گربايگان فسا ديدم … در يك همايش ملّي شركت كردم … به ديدن كوه نمك در جاده قم به آوه رفتم؛ از خونهي طباطباييها ديدن كردم؛ به زيارت خواجهي حافظ شيراز رفتم و با همنام واقعي خودم عكس يادگاري گرفتم؛ سنگ قبر مامان بزرگ درويش رو تنهايي شستم؛ بادي بيلدينگ و درياي انزلي هم رفتم و سرانجام تونستم بدون پايه كمكي و با حمايت دايي ميلاد دوچرخه سواري كنم.
|
 
|
|||||||||||||||||||||||||
