جام باز!
اروند یک دفترچه دارد که آن را من و همسرم بسیار دوست داریم. در این دفترچه – که البته میتواند شبیه میلیونها دفترچهی جیبی دیگر باشد – اتفاق فرخندهای را هر از چندگاه شاهد هستیم! درحقیقت، این دفترچهی یادداشت پسری است هفت ساله که هنوز سواد خواندن و نوشتن را فرانگرفته، اما مجبور است بسیاری از سفارشها و دستورات معلم عزیزش را در آن به ثبت رساند تا فراموشش نشود!
و درست از همین منظر است که موضوع برای پدر و مادرش که ما باشیم، جالب میشود!
مثلاً وقتی خانم حاتمی (معلم اروند) از بچهها میخواهد که برای روز بعد با خود سیب و سنگ بیاورند، اروند نقاشی سیب و سنگ را در دفترچهی خود میکشد و یا وقتی که از آنها میخواهد که ناخنهای دستشان را کوتاه کنند، او چنین فرمان آموزگار را به تصویر میکشد:
اما تا امروز شاید زیباترین فرمان به تصویر درآمدهی آموزگار این نقاشی باشد:
به اروند گفتم: یعنی چی پسرم؟ و اروند گفت: خانم حاتمی به ما گفته تا از پدرامون بپرسیم که آیا جام باز (جانباز) هستند یا نه؟!
قدر حضور آدمکوچیکها را در بین خود بدانیم …
Popularity: 100% [?]








۲۶م آبان ۱۳۸۶ در ۰۳:۳۷
وای که چقدر حندیدم … معلمشون یادداشت های بچه ها رو کنترل میکنه؟ اگه کنترل کرده یه دور هم معلم شون خندیده گفته بذارم مامان باباشم حال کنن
۲۷م آبان ۱۳۸۶ در ۱۴:۲۹
اروند جانم
یکی از شیرین ترین مطلب هایی بود که در باره ی عالم قشنگ شما فرشتگان خوندم
هم در بلاگ نیوز لینک دادم هم لینکدونی وبلاگم
دلم می خواست می دیدمت و اون لپ های قشنگت رو می کشیدم
۲۸م آبان ۱۳۸۶ در ۱۱:۰۷
نوعی نبوغ و خلاقیت را در نقاشی های اروند می شه مشاهده کرد . لطفا هیچ فشاری به پسرتون برای درس خواندن و جای گرفتن در قالب های از پیش تعیین شده اجتماعی نیاورید به وی اجازه بدهید خلاقیت ویژه اش فعالتر و فعالتر شود .
۲۸م آبان ۱۳۸۶ در ۱۴:۰۸
پسرتون یک نابغه است. به شما و پدرش تبریک می گم
۲۸م آبان ۱۳۸۶ در ۱۵:۰۷
خیلی خیلی جالب بود کلی خوشحال شدم از این طرز ساده و زیبای فکر کردن….
۲۸م آبان ۱۳۸۶ در ۲۳:۱۹
سلام.خدا اروند رو براتون نگهداره….واقعاَ سپاسگزارم بابت این انتخاب زیبای نام….پیروز باشید
۲۹م آبان ۱۳۸۶ در ۰۵:۳۹
عجب خلاقیتی!
۳۰م آبان ۱۳۸۶ در ۰۱:۲۲
دنیای بچه ها خیلی جالبه…از طرف من ببوسینش.
۴م آذر ۱۳۸۶ در ۲۳:۳۰
اروند کوچولو همچنان با مزه و دوست داشتنی. خدا حفظت کنه شیطون بلا
۳م دی ۱۳۸۶ در ۰۱:۴۲
معصومیت بچه ها در کنار پیچیدگی آدم بزرگها خیلی جالب و بعضی وقتها خنده داره.
۷م مرداد ۱۳۸۷ در ۱۶:۴۰
من خودم جانباز ۷۰% هستم کلی از این نقاشی لذت بردم سلام من را به فرزند دلبندتون برسانید خداوند پشت و پناهش باشد …
۱۰م مرداد ۱۳۸۸ در ۱۵:۱۳
خودمانیم ها اگه بودی چی میشد!
دکتر….سفر به خارج…..و همینطور پشت سرهم نقطه چین