امروز یه جوک خیلی کوتاه، امّا توپ توپ واسه مامانی و پدر تعریف کردم که خیلی حال کردند! گفتم: اینجا هم بگم تا شما هم بی‌نصیب نمونید:

یه مرده
می‌ره
می‌خوره
به نرده
دیگه برنمی‌گرده!

خداییش بامزه بود، نه؟ … می‌گم! نکنه این دو تا واسه دلخوشکونک من به جوکم این همه خندیدند؟!

پیام ویژه به خاله هاله در لندن: قدم نورسیده … هنوز نیومده مبارک!

شب، داخلی، ۸ بعدازظهر شنبه، ۱۵ دی‌ماه ۸۶
این دیالوگ بعد از پایان مشق شب و انجام دیکته توسط مامان به اروند، بین او و پدر شکل گرفت که در اینجا برای ثبت در تاریخ و عبرت آیندگان! بدون کم و کاست آورده می‌شود:
اروند (با خونسردی): پدر! تا حالا خودت رو جای مامان گذاشتی؟
پدر(در حالی که پیداست از شنیدن این پرسش تعجب کرده): منظورت چیه؟!
اروند: حالا بگو!
پدر: نمی‌دونم … نه … خودت گذاشتی؟!
اروند: آره! من خودم رو جای مامان گذاشتم …
پدر: خب، چی شد؟
اروند: هیچی مُردم!!
پدر (با تعجب فراوون): چرا مُردی؟!
اروند: آخه از بس که من بهش حرص می‌دم!!

      امروز (۱۲ دی ماه ۸۶) برف می‌اومد، چه برفی … خوشگل، بلوری و از همیشه سفید‌تر … اونقدر که تصمیم گرفتم یه برف‌بازی درست و درمون بکنم و به کمک مامان و پدر یه آدم برفی هم بسازم … جای شما خالی! مدرسه هم تعطیل بود و حسابی کیف کردم … البته خدای ناکرده فکر نکنید من از شنیدن خبر تعطیلی مدارس شیفت بعدازظهر امروز در کرج خوشحال شدم! نه، اصلاً … و ابداً هم بعد از شنیدن این خبر بد! یک متر بالا نپریدم و نگفتم: جونمی جون!!

مؤخره:
پنج‌شنبه (۱۳ دی ماه ۸۶) هم جونمی جون! این هم یه آدم برفی دیگه با کمک امیر حسین و تارا!
خلاصه تا اینجا سه تا آدم برفی درست کردم!

روز ؛ داخلی ؛ آشپزخانه!
اروند: مامان اون سه تا خط سفید چرا تو سرت بوجود اومده؟!
مامان( درحالی که از دست شلوغ‌کاری‌های اروند کلافه شده): اون سه تا خط سفید نشونه‌ی اینه که چقدر منو حرص می‌دی!
اروند (با خونسردی کامل): اتفاقاً نشون می‌ده که من چقدر کم تو رو حرص می‌دم! وگرنه باید تموم موهات سفید می‌شد!!